Wie is Lana ?

Lana is transgendervrouw en tevens Soka Gakkai member sinds juli 2010. Bewust geworden van haar ware zelf en kort na de start van de beoefening van dit mooie boeddhisme, actie ondernomen, waardoor Lana in een zeer heftige ‘menselijke revolutie’ terecht kwam en eigenlijk nog steeds zit. Dit was en is voor haar de weg naar absoluut geluk. Het Nichiren Boeddhisme is het antwoord op alle vragen. Door het chanten van Nam-Myoho-Renge-Kyo komen vanzelf de antwoorden bovendrijven zonder de vraag te hoeven stellen. Dit klinkt als hokus pokus, maar is het absoluut niet, juist in tegenstelling. Het Nichiren boeddhisme is puur en voor mij het echte bewijs in brede zin.

Momenteel (begin 2018) heb ik bewust voor een time-out gekozen wat betreft SGI-activiteiten, dit omdat ik mij bevind in een soort van ‘master-reset’ betreffende het boeddhisme in combinatie met deze SGI- groepsactiviteiten. Het Nichiren boeddhisme zal ik nooit loslaten, maar ben het niet geheel eens met bepaalde denkwijze van sommige ‘verantwoordelijke mensen’ in dit boeddhisme die het volgens mij zelf niet helemaal begrijpen en tradities belangrijker vinden dan empathie.  Een ware boeddhist is dat altijd, dag en nacht, en geeft om zijn of haar medemens. Een zeer wijs boeddhist die ik in oktober 2018 sprak, zei hierover: “Zij zijn wel boeddhist, maar geen boeddha“. Beter kon ik het zelf niet verwoorden.

Die boeddha zit in jezelf en hoef je nergens te zoeken. Kortom; je kunt wel SGI-lid zijn, maar een boeddha moet je vanuit je hart zijn, niet omdat je ergens lid van bent. Hier liep ik dus bij sommige leden tegenaan. Zodoende beoefen ik wel het Nichiren boeddhisme op mijn eigen manier, maar zal niet meer actief deelnemen aan de SGI-activiteiten. Wat de toekomst gaat brengen weet ik niet, dit laat ik op mij afkomen en heb er alle vertrouwen in dat ik de juiste weg kies.

Momenteel is het mei 2019. Wat ik hierboven beschreef is nog steeds mijn mening en stellige overtuiging. Alle butsugu (dit zijn accessoires die je gebruikt bij het chanten), heb ik weggedaan. Ik was ervan overtuigd dat dit allemaal niet nodig is om goed te kunnen chanten. Enige wat je echt nodig is, is een Gohonzon en jezelf. Blij nog steeds mijn Gohonzon te hebben, en ten alle tijden lekker te kunnen chanten, mijn doelen strak voor ogen te houden en hiervoor chanten, voor mijzelf en voor mensen die mij na aan mijn hart liggen.

Juni 2019 

Half juni heb ik de aanvraag gedaan bij een verantwoordelijke om mijzelf ex-SGI lid te maken en mijn Gohonzon die nu thuis in de butsudan hangt over te laten schrijven op naam van Monique. Monique zal lid blijven. Ikzelf heb er een slecht gevoel over om lid te blijven van de SGI, wetende dat ik nooit meer actief ga deelnemen aan een van hun activiteiten. Thomas heeft al eerder te kennen gegeven geen lid meer te willen zijn. We wachten af wat het antwoord zal zijn. Dan kan -SGI kennende- nogal lang duren.

Te weinig info ? Lees dan ook: “Dag man, hallo vrouw . . .

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *