Just be yourself ?!

Just be yourself ?!

“Waking up to who you are requires letting go of who you imagine yourself to be.” Alan Watts

I’ve heard the statement “just be yourself’ so much. It sounds like an amazing thing to do, and I have wished many times that I could just do that. What I’ve wondered, though, is what in the world does that mean?

What if someone is a jerk to other people? Is it okay for them to just be themselves and go on being a jerk to everyone? How about people who are fearful of being around others and live a hermit-like life, avoiding people?

In my quest for answers I’ve found that it is very much possible to just be yourself. The person who is a jerk to others and the person who is afraid of social situations are, in actuality, not being themselves. Their real self is just being covered up with conditioned, fear-based thinking.

Our true self is who we really are when we let go of all of the stories, labels, and judgments that we have placed upon ourselves. It is who we naturally are without the masks and pretentiousness.

It is who we really are when we let fall to the floor the cloak of other people’s stuff that we have taken on.

Everything else that we claim to be when we say, “This is who I am!” is only a story.

Dag man, hallo vrouw . . .

Op 17 oktober 2017 in het gemeentehuis van Haarlem, nam ik definitief afscheid van de ‘M’ op al mijn documenten. Ik zette mijn, zoals ik het zelf noem, geboortefout officieel op papier recht vanaf mijn geboorteakte. Die nare M van man/male werd gewijzigd in de V/F van vrouw/female !  De belangrijkste stap in mijn leven tot dan toe. Een golf van absoluut geluk overspoelde mij op het moment van ondertekenen met mijn nieuwe handtekening, naam, en het juiste geslacht. Dit was het gevolg van al mijn acties om tot zover te komen.

Geboorte aangifte doen van jezelf . . .

Door mijn gigantische menselijke revolutie, die begon ergens in het voorjaar van 2017, was het dan toch na 54 jaar eindelijk zover gekomen. Kort na de start van mijn beoefening in 2010, begreep ik dat er een einde moest komen aan de grote eeuwige ‘oorlog’ in mijn hoofd. Dit proces duurde nog enkele jaren, maar op het juiste moment, (de Mystieke Wet) was het dan toch tijd geworden en begon de actie om deuren open te schoppen. Ik maakte gebruik van de ‘Wet wijziging vermelding van het geslacht in de geboorteakte-transgenders’ van juli 2014. Lana die al wel vele jaren bestond, werd officieel ‘geboren’ ! Mag ik mij voorstellen:  Mevrouw Lana de J**** en trots als een pauw met een gouden verendek . . . .

Lana zo trots . . !

Ik ben het Nichiren boeddhisme eeuwig dankbaar,  mij wakker geschud te hebben en mij heeft ‘gewezen’ op het feit mijzelf ten alle tijden te moeten zijn. Hoogstwaarschijnlijk had ik deze en andere belangrijke beslissingen nooit durven nemen zonder dit boeddhisme te hebben leren kennen. Nu pas weet ik wat het verschil is tussen relatief geluk en absoluut geluk.

Dhr. Christian, Willem, Jan is verleden tijd.  Letterlijk en figuurlijk!

Hartverwarmende groet Lana

Updates:

24 oktober 2017

Heb ik tot mijn absolute grote geluk de start gemaakt met testosteron stoppers/killers (Cyproteronacetaat), en  Estradiol-pleisters (oestrogeen). In de nabije toekomst gaan we zien hoe dit zich verder ontwikkelt. Zelf heb ik nog geen idee wat ik ervan kan verwachten. Maar de veranderingen nu zijn aardig merkbaar voor mijzelf en ben er happy mee.  Een afspraak met het UMC Amsterdam loopt, maar helaas is een wachttijd van een jaar momenteel gangbaar. Een gezichtslaser behandeling is tot nu toe al twee maal afgewezen door ‘zorg’verzekering Ohra. Naast alle verklaringen heb ik opnieuw een verklaring nodig van het UMC waar ik op een hele lange wachtlijst sta. Dus met je rug tegen de muur . . .

6 september 2018

Bijna een jaar onderweg . . . deze zomer een grote bijeenkomst op uitnodiging meegemaakt in het UMC (voorheen VUmc). Meer dan 300 transmannen en transvrouwen plus ouders/partners. De hormonen werken behoorlijk door,  ga beter en beter in mijn vel zitten. Nu wachten op de eerste uitnodiging van het UMC om te starten. Mijn hoop ligt toch nog dat dit in 2018 gebeuren gaat . . . . . en zal 2019 mijn jaar gaan worden waarin mijn grootste wens in vervulling zal gaan ???

20 november 2018

Ondertussen is het Slotervaart ziekenhuis failliet gegaan en gesloten. Ik weet van de voorlichtingsavond dat o.a. daar (operatie)ruimte werd ingehuurd door het UMC. Dit kan dus nooit in mijn voordeel zijn. Het is dus nog muisstil. De champagne gaat open als ik ooit mijn oproep ga krijgen. Ik had al lang gelaserd moeten worden omdat ik nu al dik 13 maanden hormonen gebruik. Dit werkt nu tegen mij. Maar een ‘zorgverzekering’ als ORHA begrijpt dit niet. Daarom ga ik per 1 januari 2019 weg bij deze club en zoek een goede zorgverzekering die mogelijk transgenders wel begrijpt en daar meer menselijker mee omgaat.

Januari 2019

Ik was helemaal klaar met de onzekerheid wanneer ik ooit eens aan de beurt ben bij het UMC. Na twee mails geen resultaat. Toen maar gebeld. Ik kreeg een zeer vriendelijke vrouw aan de telefoon die het even voor mij ging uitzoeken. Na een minuut of twee in spanning te hebben gezeten -het leek wel een halve dag- vertelde ze mij dat ik in het najaar van dit jaar (2019) een uitnodiging ga krijgen. Ik baalde dat het nog zo lang duurde maar was ook opgelucht dat ik tenminste een tijdsbestek te horen kreeg.

Februari 2019

Ondertussen van de oestropleisters tijdelijk overgestapt naar oestropillen. Maar al snel had ik het idee dat die niets voor mij deden. Ondanks dat die pleisters vaak niet goed plakken en weer loslaten ben ik toch weer, na overleg met huisarts en apotheek, overgestapt naar de pleisters. Doordat ieder zijn leverfunctie anders werkt, kan het zijn dat dit niet tussen mijn oren zat. Daarom toch maar weer naar de Systen100. Tijdens vakanties (veel zon) mag je ongestraft overstappen naar de oestropillen.

April 2019

Op 18 april ging de telefoon, ” u spreekt met mevrouw . . .? . . . van het Genderteam VU Amsterdam” Wat ?? Ik was even stil en zei toen, Oh wat gezellig . . was totaal overdonderd. Ik was toch pas in het najaar aan de beurt ? Klopt, maar er waren plaatsen vrijgekomen. Ik wil niet weten waarom, lijkt mij niet goed. Maar natuurlijk superblij voor mijzelf. Of ik op kort termijn wilde komen om te starten. Ja echt ! De afspraak was voor 23 april vroeg in de ochtend. Wij waren daar exact op tijd natuurlijk. Uitgebreide intake bij de receptie; foto laten maken, ID, zorgverzekeringpas, en vele vragen nog, vervolgens krijg je het witte pasje om in te loggen in jouw dossier en uitslagen te kunnen bekijken. Daarna door naar wegen, meten, bloeddruk etc. Ze gebruikte een speciaal apparaat waar je met blote voeten op moet staan. Handvatten moet pakken en hooghouden. Dan komt er een soort uitdraai met allerlei waardes. Hierna door naar een soort van intake-arts. Een vriendelijke man die ook 1001 vragen had en veel, heel veel noteerde. Toen door naar bloedafname voor 5 of 6 buisjes. Daarna klaar voor deze dag en lekker wat eten in het restaurantje beneden.

De volgende dag al uitslagen binnen van de bloedtesten. Het waren er veel, en volgens mij waren ze allemaal goed, zo niet dan zou ik direct gebeld worden. Regelmatig kreeg ik berichtjes dat ik kon inloggen om resultaten te bekijken. Begreep er alleen niets van, heb hier niet voor gestudeerd, maar het gaat allemaal snaarstrak en supernetjes.

Mei 2019

14 mei, gesprek met een arts-assistent psychiatrie. Ga natuurlijk geen namen noemen, maar deze vrouw was/is nog in opleiding, zo uit mijn hoofd zei ze 4e jaars. Maar verstond haar vak nu al. Vroeg mij het hemd van het lijf.  Ze peuteren alles los. Maar dat zal zeker de bedoeling zijn. Het klikte zeker wel en zal haar veel vaker terug zien. Ze heeft mijn z.g.n levensverhaal, die ik heb geschreven ontvangen. In een van de volgende afspraken gaat ze dit uitdiepen met mij. Een levensverhaal schrijven is een verplicht iets wat je moet doen. Dus ben direct in juli 2018 na de voorlichtingsavond begonnen hiermee. De vervolg afspraken lopen al en we hebben een snellere afspraak ingepland op 24 juni.

23 mei word ik gebeld door een endocrinoloog, over wat mijn huisarts mij in oktober 2017 heeft voorgeschreven. In iedergeval zat hij te hoog met de Cyproteronacetaat. Gelijk toen ik dit hoorde op 23 april heb ik direct de helft (50mg) laten vallen, dus mijn avondpil. Nu nog steeds 25% te hoog, dat zullen we later nog gaan bespreken.

Na het gesprek met de endocrinoloog bleek dat ik een pil te weinig nam van de  Estradiol Sandoz, dit moest worden verdubbeld. Daarvan nam ik er een per dag, wat er twee moet zijn vandaar dus (zie hierboven) dat ik het gevoel had dat ze niets voor en met mij deden. Had deze pillen toch weer gekozen ipv de oervervelende, loslatende pleisters. Gelukkig was de periode op een (1) tablet kort.

Juni 2019

24 juni, weer gesprek met de arts-assistent psychiatrie:  Top gesprek weer van zo’n anderhalf uur denk ik. Direct werd mij verteld dat voor haar genderdyforie vast staat en zij hier niet aan twijfelt. Ze wil daarom ook de hoeveelheid gesprekken gaan inkorten. Wel het nare nieuws dat het Genderteam kan besluiten pas 12 maanden te gaan tellen als het VUmc (blij het gewoon VUmc noemen) de medicatie over gaat nemen. Dit zou een grote, hele grote tegenslag zijn. Ben geen 18 jaar meer met zeeën van tijd . . .

Juni 2019

28 juni, gesprekken met een andere psycholoog. Bij haar gesprekken, testen invullen en alle formulieren die ik afgelopen week heb moeten invullen, nabespreken. Dit heeft bijna 3 uur geduurd, maar ook deze ochtend voelde heel goed aan. Deze mevrouw begreep niet dat de mogelijkheid zou bestaan dat het het team zou kunnen besluiten 12 maanden te wachten na overnamen van mijn medicatie door het VU. Ook zij liet bewust of onbewust doorschemeren dat genderdysforie voor haar vaststaat bij mij. Tenminste die sterke indruk kreeg ik.

Juli 2019

10 juli met mijn vaste psycholoog en nog een andere psycholoog erbij (haar supervisor). Gesprek liep goed. Er werden wat onderwerpen uit mijn levensverhaal geplukt die ik nader moest toelichten. Niet superspannend.

24 juli in luchtige jurk (was bloedheet) met Thomas en Monique mevrouw R. Tja, weer een beetje herhalingsvragen en de vraag aan Thomas hoe hij het tot nu toe ervaren heeft en wat hij voor de nabije toekomst wil weten. Dus kort gesprek ook met Thomas. Wat eruit kwam deze keer is dat de mensen die mijn nu hebben gesproken mij op geen enkele wijze willen ophouden en gaan het sterke advies geven om de ‘hormoondatum’ aan te houden van oktober 2017. Maar het hele team van zo’n 30 mensen moeten erover beslissen. Op 21 augustus weer terug naar mevrouw R en ook afscheid nemen van haar. Het wordt een soort eindgesprek met haar. Wat ik nu exact te horen ga krijgen is mij nog niet echt duidelijk.

Augustus 2019

15 augustus, tussendoor oproep voor weer een medisch check-up en gesprekken met een endocrinoloog en een verpleger die ik in de toekomst veel ga zien en spreken.  Het waren lange uurtjes met veel te doen. Natuurlijk nuttig om weer een check-up gehad te hebben. Het gesprek met de endocrinoloog draaide erop uit dat het VUmc per 15 augustus het hele hormoonplan overnam van mijn huisarts. De gesprekken met de verpleger ging over het starten van logopedie en laseren. Dit moet allemaal via een bepaalde volgorde anders kan een zorgverzekering moeilijk gaan doen. Ze maken het juist moeilijker en veel lastiger hierdoor. Onduidelijke ‘regels’ waar ik mij aan moet houden. Snapte er geen bal van nadat er al uren tegen mij gesproken was met veel info . . . laten terugbellen op de maandag erna. Overigens is het VUmc het niet eens met al die moeilijke verzekerings toestanden en willen diverse dingen ook graag anders zien . . .

21 augustus: gesprek met mevrouw R. Conclusie ja natuurlijk genderdysforie nu ook echt wel officieel. Helaas gaat het algehele genderteam niet mee met de startdatum hormonen op oktober 2017, maar 1 augustus 2019. Dat is even een hele grote tegenvaller. Ondanks de extra inzet van mevrouw R. (psycholoog) en haar supervisor (psychiater) kregen zij het er niet door. Dit omdat er via mijn huisarts geen bloedcontrole is geweest. Wel de dagen erna twee brieven ontvangen voor de zorgverzekering om het laseren en de logopedie vergoed te krijgen, waarin officieel staat dat genderdysforie vastgesteld is met de vraag of de verzekering wil meewerken (dit even kort door de bocht omschreven).  We gaan een intake logopedie op 29 augustus doen en op 30 augustus intake voor laseren. Hiervoor wordt ook 1 jaar ingeruimd, dan hopelijk als een speer verder voordat ik 80 jaar ben . . . .

We hebben de intake logopedie en laseren (up & down) gehad, en ondertussen bezig met de logopedie wat ik erg moeilijk vind. De juiste stemhoogte heb ik maar die constant te vinden is zo moeilijk. De mevrouw die mij hierin begeleid zegt dat het zeker in orde komt. Zelf heb ik hier een ‘hard hoofd in’.  Misschien is dit wel het moeilijkste van het hele traject . . .

Op 30 september de eerste laserbehandeling ondergaan, en ja het doet pijn, soms wel heel erg venijnig. Van schaal 1 tot 10 een 10 . . en dat terwijl ik een beetje pijn echt goed kan verdragen. Maar goed, behandeling 1 van de 10 heb ik achter de rug, de volgende is 4 november. Het zou, naarmate de behandelingen vorderen, minder pijn gaan doen. Natuurlijk heb ik ook dit er dubbel en dwars voor over. Laat dit heel duidelijk zijn.

. . .  je doet het niet voor de lol . . .

Wie is Lana ?

Lana is transgendervrouw en tevens Soka Gakkai member sinds juli 2010. Bewust geworden van haar ware zelf en kort na de start van de beoefening van dit mooie boeddhisme, actie ondernomen, waardoor Lana in een zeer heftige ‘menselijke revolutie’ terecht kwam en eigenlijk nog steeds zit. Dit was en is voor haar de weg naar absoluut geluk. Het Nichiren Boeddhisme is het antwoord op alle vragen. Door het chanten van Nam-Myoho-Renge-Kyo komen vanzelf de antwoorden bovendrijven zonder de vraag te hoeven stellen. Dit klinkt als hokus pokus, maar is het absoluut niet, juist in tegenstelling. Het Nichiren boeddhisme is puur en voor mij het echte bewijs in brede zin.

Momenteel (begin 2018) heb ik bewust voor een time-out gekozen wat betreft SGI-activiteiten, dit omdat ik mij bevind in een soort van ‘master-reset’ betreffende het boeddhisme in combinatie met deze SGI- groepsactiviteiten. Het Nichiren boeddhisme zal ik nooit loslaten, maar ben het niet geheel eens met bepaalde denkwijze van sommige ‘verantwoordelijke mensen’ in dit boeddhisme die het volgens mij zelf niet helemaal begrijpen en tradities belangrijker vinden dan empathie.  Een ware boeddhist is dat altijd, dag en nacht, en geeft om zijn of haar medemens. Een zeer wijs boeddhist die ik in oktober 2018 sprak, zei hierover: “Zij zijn wel boeddhist, maar geen boeddha“. Beter kon ik het zelf niet verwoorden.

Die boeddha zit in jezelf en hoef je nergens te zoeken. Kortom; je kunt wel SGI-lid zijn, maar een boeddha moet je vanuit je hart zijn, niet omdat je ergens lid van bent. Hier liep ik dus bij sommige leden tegenaan. Zodoende beoefen ik wel het Nichiren boeddhisme op mijn eigen manier, maar zal niet meer actief deelnemen aan de SGI-activiteiten. Wat de toekomst gaat brengen weet ik niet, dit laat ik op mij afkomen en heb er alle vertrouwen in dat ik de juiste weg kies.

Momenteel is het mei 2019. Wat ik hierboven beschreef is nog steeds mijn mening en stellige overtuiging. Alle butsugu (dit zijn accessoires die je gebruikt bij het chanten), heb ik weggedaan. Ik was ervan overtuigd dat dit allemaal niet nodig is om goed te kunnen chanten. Enige wat je echt nodig is, is een Gohonzon en jezelf. Blij nog steeds mijn Gohonzon te hebben, en ten alle tijden lekker te kunnen chanten, mijn doelen strak voor ogen te houden en hiervoor chanten, voor mijzelf en voor mensen die mij na aan mijn hart liggen.

Juni 2019 

Half juni heb ik de aanvraag gedaan bij een verantwoordelijke om mijzelf ex-SGI lid te maken en mijn Gohonzon die nu thuis in de butsudan hangt over te laten schrijven op naam van Monique. Monique zal lid blijven. Ikzelf heb er een slecht gevoel over om lid te blijven van de SGI, wetende dat ik nooit meer actief ga deelnemen aan een van hun activiteiten. Thomas heeft al eerder te kennen gegeven geen lid meer te willen zijn. We wachten af wat het antwoord zal zijn. Dan kan -SGI kennende- nogal lang duren.

Nu ondertussen 20 september en nog niets mogen vernemen . . . . . .  Dit is o.a. wat ik bedoel.

Te weinig info ? Lees dan ook: “Dag man, hallo vrouw . . .